De grootste fraudeurs uit de geschiedenis

Sinds de wereld leeft in de ban van het kapitalisme zijn er steeds mensen opgestaan die zich mateloos wilden verrijken via het systeem. De Amerikaan Bernard Madoff, die op 29 juni 2009 tot 150 jaar cel werd veroordeeld, was de grootste fraudeur die de wereld ooit heeft gekend, maar hij heeft talloze voorgangers gekend.

George Parker (1870 - 1936)

Deze inventieve Amerikaan had er niets beters op gevonden dan openbare monumenten aan goedgelovige toeristen te verkopen. Brooklyn Bridge, het Vrijheidsbeeld, het Metropolitan Museum of Art, Grant’s Tomb en Madison Square Garden werden verschillende keren aangeboden en verkocht. Uiteraard had hij voldoende argumenten in petto om zijn potentiële kopers te overtuigen dat ze een enorme winst uit hun aankoop zouden slaan. Brooklyn Bridge was zijn favoriete verkoopsobject. Zo maakte hij kopers wijs dat ze tol zouden mogen heffen voor het gebruik van de befaamde brug. De politie moest verschillende keren optreden om de begonnen aanbouw van tolhuisjes te doen stoppen. Met zijn praatjes slaagde hij erin om het monument jarenlang twee keer per week te verkopen.

Hij beschikte ook over vervalste documenten die moesten aantonen dat hij de rechtmatige eigenaar van het betreffende monument was. Voor de verkoop van Grant’s Tomb beweerde hij dat hij de kleinzoon was van een van de bekendste generaals uit de Amerikaanse Burgeroorlog en de 18de president van de VS. Zijn ludieke oplichtingen werden het onderwerp van menig toneelstuk. Er werd zelfs een uitdrukking ‘iemand een brug verkopen’ aan het Amerikaans taalgebruik toegevoegd.

Gregor MacGregor (1786 - 1845)

Net als Parker was de Schot MacGregor, een soldaat die naar eigen zeggen in Zuid-Amerika aan de zijde van de vrijheidsstrijder Simon Bolivar had gevochten, een man met veel verbeelding. Hij liet zich doorgaan als de prins van het prinsbisdom Poyais, een denkbeeldige staat in Centraal-Amerika aan de baai van Honduras dat hij van een autochtone koning zou hebben gekregen en dat rijk aan goud, diamanten en parels was. In Londen wist hij goedgelovige geïnteresseerden te lokken die hem een lening van 200 000 pond toekenden. Voor hen was het een unieke gelegenheid om zich op het Zuid-Amerikaanse continent te manifesteren.
 Hij verkocht landrechten per acre aan de minder begoede mensen en zond er 240 naar Poyais om het land te koloniseren en er een nieuw leven op te bouwen. Vooraleer ze naar het beloofde land afvoeren moesten ze wel hun geld inwisselen in ‘Poyaise dollars’.

Toen de Engelse grond onder zijn voeten hem te heet werd verkastte MacGregor naar Frankrijk waar hij eenzelfde fraude organiseerde.

Victor Lustig (1890 - 1947)

Geïnspireerd door Georg Parker stelde de Tsjech Lustig zich voor als een vertegenwoordiger van de Franse overheid die de opdracht had gekregen de verkoop van de Eiffeltoren in goede banen te leiden. Bedoeling was zogezegd om het monument af te breken. In die optie speelde hij handig zes schroothandelaars tegen elkaar uit om de hoogste prijs te kunnen verkrijgen. hij had ze op een ‘officiële’ vergadering uitgenodigd omdat ze een goede reputatie genoten en hij een betrouwbare partner nodig had. Een extraatje bezorgde de winnaar van de onderhandelingen hem met een aardig bedrag onder de tafel.

Verder verkocht de man ook nog voor 300 000 dollar een zogenaamde ‘geldmachine’ waarmee het mogelijk zou geweest zijn om 100 dollarbiljetten te drukken.

Frank Abnagale (1948)

In de jaren zestig maakte deze Amerikaan ophef met het uitschrijven van ongedekte cheques ter waarde van 2,5 miljoen dollar in 26 verschillende landen en dit gedurende vijf jaar. Om uit de greep van de politie te blijven nam hij om de haverklap een andere identiteit aan. Zo was hij onder andere piloot bij Pan Am en kinderarts.

Vreemd genoeg werd Abnagale later een bestrijder van fraude, stelde hij zijn kennis ter beschikking van de overheid en richtte een fraudeadviesbureau op. In de Spielbergfilm ‘Catch me if you can’' wordt zijn verhaal verteld.

Charles Ponzi (1882 - 1949)


Deze Italiaanse immigrant in de VS zette een investeringspiramide op die hem miljoenen dollars opbracht. Hij vroeg mensen om te investeren in een systeem van internationale postcoupons. De winsten die hij de eerste investeerders uitkeerde kwamen van het geld van volgende investeerders, een lucratieve methode tot op het moment dat de instroom stopt of mensen uit het systeem beginnen te stappen.
Toen hij aan Italië uitgeleverd werd probeerde hij het nog een keer maar het lukte niet meer. Als ambtenaar onder Mussolini maakte hij de schatkist ook heel wat lichter vooraleer hij ontslagen werd.

Drie megafraudeurs sinds 1992


De laatste twintig jaar werd de financiële wereld opgeschrikt door drie grote fraudeurs. Ze hanteerden minder originele methodes dan hun illustere voorgangers. Twee ervan, de Brit Nick Leeson en de Fransman Jérôme Kerviel brachten de bank waarvoor ze werkten in zware problemen door ongeoorloofde speculatieve acties op poten te zetten.
Zo was Leeson verantwoordelijk voor het failliet van de Barings Bank (schuld anderhalf miljard dollar). Met de bijna 5 miljard euro die Kerviel zijn werkgever Société Général bezorgde overtrof hij zijn fel bekritiseerde voorganger. Leesons verhaal werd later verfilmd onder de titel 'Rogue trader' met Ewan McGregor in de titelrol.

De grootste fraudeur van allen was echter Bernard Madoff die met een piramidespel talloze mensen oplichtte. Hij lokte investeerders met beloftes van hoog rendement. Net zoals Ponzi financierde hij die hoge winsten voor de eerste investeerders met het geld van de nieuwe, maar toen er een massale uitstap op gang kwam, raakte Madoff serieus in de problemen en werd hij tenslotte gearresteerd. Hij zou 65 miljard dollar achterover gedrukt hebben.