Beleggen: economische analyse van aandelen (deel I)

Om te kunnen beoordelen of bepaalde aandelen koopwaardig dan wel verkoopwaardig zijn is het analyseren van aandelen noodzakelijk. Er zijn drie methoden: economische analyse, fundamentele analyse en technische analyse. In dit artikel behandel ik de economische analyse. Schaarste is een belangrijk uitgangspunt bij de economische analyse. Er is immers een spanningsveld tussen vraag en aanbod. Schaarste betekent dat er in onvoldoende mate aan een behoefte kan worden voorzien.

In de economische analyse is er een verschil tussen reële en financiële sfeer. De reële sfeer betreft de goederenstroom in de economie, terwijl de financiële sfeer de geldstromen betreft.

Drie analyse niveaus

• macro niveau: algemene economische factoren zoals wisselkoers, rente, inflatie, betalingsbalans, economisch politieke instrumenten.
• meso-niveau: gaat over ontwikkeling in bedrijfstakken.
• micro-niveau: analyse van afzonderlijke bedrijven. Dit komt sterk overeen met analyse van aandelen. Je kan kijken naar balansen, winst en verliesrekeningen, nettowinst, bedrijfsresultaat, etc.

Rente (macro-niveau)

Door drie factoren bepaald:

• basisrente: biedt vergoeding aan de beleggers.
• risicopremie: vergoeding voor diverse risico's, zoals faillissement, koersdaling.
• vergoeding voor de inflatie: de rentestand gecorrigeerd voor de inflatie heet reële rente.

Rente kan voorspeld worden door vraag en aanbod op de kapitaalmarkt. Een confrontatie van vraag en aanbod moet dan leiden tot een conclusie over de rente-ontwikkeling. Bijvoorbeeld er is veel behoefte aan geld bij stijgend financieringstekort overheid. Rente zal dan stijgen.

Economische politieke instrumenten (macro-niveau)

Doelstellingen van overheid:

• optimale werkgelegenheid
• aanvaardbare inflatie
• evenwichtige betalingsbalans
• rechtvaardige inkomensverdeling
• duurzame ontwikkeling

Enkele instrumenten die gehanteerd worden:

• begrotingspolitiek: het veranderen van de omvang en samenstelling van de uitgaven en de ontvangsten van de overheid. Hiermee kan invloed op het economisch proces worden uitgeoefend.
• monetaire politiek door De Nederlandse Bank (DNB) en minister van financiën: reguleren van de maatschappelijke geldhoeveelheid door maximum te stellen aan kredietverlening aan particuliere banken. Tevens hanteert DNB een aantal instrumenten:
1. discontopolitiek: dekkingsmiddelen van de particuliere banken voor de kredietverschaffing. DNB past bij de transacties een rente percentage toe.
2. openmarktpolitiek: aan- en verkopen van schatkistpapier en/of buitenlandse valuta door DNB.
3. kasreservepolitiek: particuliere banken zijn verplicht een kasreserve bij DNB aan te houden. Dit gebeurt d.m.v. variatie van de renteloze tegoeden bij DNB.
• inkomens-, loon- en prijsbeleid: Dit wordt de laatste jaren nog maar weinig toegepast.
• betalingsbalanspolitiek: zoals handelspolitiek, kapitaalstromen. Het gaat erom overeenstemming te bereiken met andere landen.

Meer informatie is te vinden in mijn special Analyse van aandelen.