Short selling en het beursklimaat

Tot voor de herfst van 2008 was short selling een legitieme (beleggings)handeling. Sinds het uitbreken van de grootste financiële en economische crisis sinds de Grote Depressie echter, werd deze vorm van beleggen in verschillende landen aan banden gelegd. In eerste instantie was dit een tijdelijke maatregel, bedoeld om de kredietcrisis te kunnen indammen. Hoe en waarom, dat leest u hier.

Wat is ‘shorten’ of ‘short selling?’

Short selling is een handeling op de beurs waarbij men aandelen of obligaties verkoopt die men eigenlijk niet in bezit heeft. Het doel hiervan is te kunnen profiteren van een koersdaling van dat betreffende aandeel of van die obligatie.

Als men gaat shorten, verkoopt men vandaag een aandeel aan prijs 10 terwijl men ervan uitgaat dat het volgende week prijs 5 zal hebben. Men heeft het aandeel niet in het bezit op het moment van verkoop. Indien de verwachting juist is, verkoopt men dus aan 10 en koopt men aan 5 de week erop. Dit is dus een daling van de aandeelprijs op de beurs. Men kan ook shorten in relatie tot een ander aandeel; men speculeert hierbij op een relatieve daling van één aandeel tegenover een ander aandeel.

Naked short gaan

Naked short selling is de techniek van shortselling toepassen, zonder dat men de aandelen kan leveren. Deze tactiek is niet nieuw en werd in 1609 voor het eerst toegepast. Voor particuliere beleggers is dit niet mogelijk en ook voor professionele partijen werd het aan banden gelegd.

In Europa

Hoewel dit in België voor de financiële aandelen nog van kracht was, heeft Nederland heeft zijn verbod op short selling opgeheven waardoor merkwaardige situaties ontstonden: vb ING kan opeens geshort worden via de Nederlandse beurs maar niet via de Belgische ... In tussentijd is hier een mouw aangepast; België heeft ING geschrapt van de aandelenlijst die niet mag geshort worden. Hiermee worden de pijnpunten van een ‘eengemaakt’ Europa nog maar eens schrijnend blootgelegd. Er bestaat op dit ogenblik geen Europese consensus in de aanpak van short selling waardoor nationale overheden - eigen nationalistische (?) - maatregelen treffen.

De kritiek op shortselling: parasieten?

Waarom worden shorters als parasieten beschouwd en aanzien als dé grondleggers van de (beurs)ondergang? Simpel, shorters maken winst bij dalende beurskoersen en hebben een eerder pessimistische kijk op de markten. Dalende beurskoersen veroorzaken in tijden van wantrouwen verdere dalende koersen aangezien een aantal limietorders worden uitgevoerd en zodoende een sneeuwbaleffect wordt gecreëerd. In goede beurstijden zou dit weinig opgang maken maar door het algemene wantrouwen zetten verkooporders (shorters) andere verkooporders (limietorders) in gang en zit het spel op de wagen. Men kan shorters evengoed profeten noemen ipv parasieten of indien men wil onheilsprofeten.

Een concreet voorbeeld

Men gaat er bijvoorbeeld van uit dat als er veel geshort wordt op een bepaald bankaandeel, het vertrouwen in die bank achteruit gaat en de koers achteruit gaat. Als dit ervoor zorgt dat men om die reden de tegoeden van deze bank gaat afhalen, wegens dat wantrouwen, dan ontstaat een groot probleem. Natuurlijk kan men niet zeggen dat shorten in dit geval de basis van de kredietcrisis is, maar het is een factor die meegespeeld heeft in de maatregelen achteraf.

Wat is de toekomst van shorten?

Van zodra de markten stabiliseren, en het vertrouwen terugkeert, mag men er van uitgaan dat het verbieden van shorten minder en minder aanhangers zal vinden waardoor deze vorm van beleggen terug zal worden toegestaan. Of dit zal gebeuren in zijn oorspronkelijke vorm zal afhangen van Europa en andere mogendheden (VS, Groot-Brittannië) en of deze een consensus kunnen bereiken over de reglementering van deze materie. Het zou alleszins een verarming zijn indien deze indekkingstechniek wordt gekortwiekt.