Heffingsrente en de hoogste spaarrente bij de fiscus

De Belastingdienst kent meerdere vormen van rente. De heffingsrente is direct gerelateerd aan de belastingaanslag en wordt berekend vanaf het midden van het belastingjaar. Vanaf 1 januari 2010 is dat vanaf de eerste dag na het einde van het belastingjaar. De invorderingsrente wordt geheven als de belastingaanslag te laat wordt betaald. Daarnaast is de hypotheekrente een belangrijk onderdeel. Ook de vermogensrendementsheffing vergeleken met de hoogste spaarrente is een ijkpunt.

Rente en de Belastingsdienst

Belastingplichtigen worden op een aantal manieren met de fiscus geconfronteerd als het gaat om rente. Meest in het oog springend bij velen is de hypotheekrenteaftrek. Sinds de invoering van het boxenstelsel hoeft er echter geen belasting meer te worden betaald over de rente-inkomsten. Hiervoor in de plaats is de vermogensrendementsheffing gekomen. Daarnaast rekent of betaald de fiscus ook heffingsrente, afhankelijk of u naar aanleiding van de belastingaanslag geld terugkrijgt of moet betalen. Ook het verschil in tijd tussen de belastingaanslag en het belastingjaar is van belang. De heffingsrente is gelijk aan de invorderingsrente en loopt mee met de marktrente, maar wordt slechts 1 keer per kwartaal aangepast. In het tabelletje is te zien dat de heffingsrente niet gelijk is aan de rente van de Europese Centrale Bank.

Fictief rendement en de hoogste spaarrente

Vanaf de invoering van het Boxenstelsel in 2001 staat het fictieve rendement op 4%. Dus of u nu 30% verlies maakt of 30% winst, de fiscus gaat er vanuit dat u dat jaar 4% rendement heeft gemaakt. De wetgever wilde destijds geen vermogenswinstbelasting invoeren, omdat het ook tot belastingteruggave kan leiden in het geval er verlies is geleden. Dan zou bijvoorbeeld 2008 een duur jaar zijn geworden voor de overheid. En voor alleen de vermogenswinsten belasten en de verliezen ongemoeid laten was ook geen draagvlak. In vergelijking met de inkomstenbelasting over rente en de vermogensbelasting vóór 2001, is de vermogensrendementsheffing een redelijke maatstaf. Uit een studie van de hoogleraren Elroy Dimson, Paul Marsh en Mike Staunton bleek het volgende: de gemiddelde rente tussen 1900 en 2008 was 3,7%.

Vermogensrendementsheffing en de hoogste spaarrente

Tussen 2001-2009 moest er over het gemiddelde vermogen een belastingtarief van 30% worden betaald, kortweg kwam dat neer op 1,2%. Het gemiddelde vermogen werd bepaald door het vermogen op 1 januari op te tellen bij het vermogen op 31 december en dan het resultaat door twee te delen. Het vermogen wordt bepaald door alle saldi van rekeningen, effectenportefeuilles, contant geld, tweede huizen, edelmetalen etc. bij elkaar op te tellen. Ook het buitenlands vermogen moet worden opgegeven, maar dat doet niet iedereen. De jacht op zwart geld en de inkeerregeling helpen echter om het tij te keren. Van die som van alle bezittingen wordt een jaarlijks aan de inflatie aangepaste vrijstelling afgetrokken en verder verminderd met eventuele schulden (rekeninghoudend met een jaarlijks aangepaste drempel). Over het overblijvende bedrag wordt het eerdergenoemde tarief van 30% berekend. Verandering vanaf 1 januari 2010: Vanaf die datum wordt de vermogenrendementsheffing niet langer geheven over het gemiddelde vermogen, maar de stand op 1 januari.

Hoogste spaarrente, inflatie en vermogensrendementsheffing

De eerder aangehaalde studie liet ook zien dat de inflatie tussen 1900-2008 maar liefst 3% was. Dus reëel ging de spaarder er slechts 0,7% per jaar op vooruit. Bij een heffing van 1,2% verliest de spaarder dus in feite elk jaar een fractie van zijn vermogen. Het verkrijgen van een zo goed mogelijk dividend, koerswinst en/of de hoogste spaarrente is dus belangrijk. In het dossier Veilig sparen tegen de hoogste spaarrente in Nederland (inclusief een actueel bijgehouden renteoverzicht) vindt u meer informatie over de rentetarieven en de aanbieders. Ook het depositogarantiestelsel komt aan bod.